يك معمار

چندگانگی پیوستگان!

نویسنده: نازنین نظری‌مقدم/ کارشناس معماری،نیما تبریزی/ دبیر پرونده
وقتی آثار بوفیل را می‌بینیم، انگار كارهای چند معمار را دیده‌ایم! تفاوت‌های زیادِ كارهایش با هم در ابتدا به ما حس چندگانگی می‌دهد؛ اما پس از مطالعه‌ای دقیق‌تر پیوستگی و ارتباط‌شان با هم آشكارتر می‌شود...
وقتی آثار بوفیل را می‌بینیم، انگار كارهای چند معمار را دیده‌ایم! تفاوت‌های زیادِ كارهایش با هم در ابتدا به ما حس چندگانگی می‌دهد؛ اما پس از مطالعه‌ای دقیق‌تر پیوستگی و ارتباط‌شان با هم آشكارتر می‌شود. شاخص‌ترین ویژگی در كارهای بوفیل، استفاده از ظرفیت‌هایی است كه شاید نظر هر كسی را به خود جلب نكند.ریکاردو بوفیل با تیزبینی، ساختمان‌های قدیمی، سایت‌های دورافتاده و بی‌استفاده و مكان‌های باارزش اما كم‌تردد را شناسایی می‌كند و با طراحی‌های خود باعث رونق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی آن منطقه می‌شود. استفاده‌ی جسورانه از رنگ از دیگر شاخصه‌های معماری بوفیل است. او با جرئت رنگ‌های نامتعارف در معماری را در مقیاس بزرگ در نماها و فضاهای داخلی به كار می‌برد و با این كار طرح‌های خود را از پروژه‌های دیگر معماران مجزا می‌كند.

ریكاردو بوفیل در اقدامی شایان توجه یك سیلوی قدیمی و كارخانه‌ی تولید سیمان را خرید و با دو سال كار سخت و تعریف دوباره‌ی فضاهای داخلی و خارجی آن، اثر جدیدی طراحی كرد كه بتواند از آن به‌عنوان نمایشگاه آثار هنری، محلی برای برگزاری كنسرت و نیز به‌عنوان خانه‌ی شخصی خود و محلی برای پذیرایی از مهمانانش استفاده كند.
او توانست با استفاده‌ی مجدد از هشت سیلوی باقی‌مانده از قدیم، فضاهای مختلف و متنوعی به‌دست بیاورد - دفاتر اداری، اتاق‌های متعدد، كارگاه مدل‌سازی، آرشیو، كتابخانه، اتاق پخش فیلم و سالنی برای برقراری نمایشگاه و برگزاری كنسرت.
هنگامی كه بوفیل در سال ۱۹۷۳ تصادفا با یك كارخانه‌ی سیمان مخروبه مربوط به جنگ جهانی اول مواجه شد، دنیایی از تفكرات و ایده‌ها به سراغش آمد. این كارخانه‌ی سابق، كه خارج از شهر بارسلونای اسپانیا قرار دارد، ۴۵ سال پیش از آن تاسیس و سپس به دلیل ایجاد آلودگی شدید تعطیل شده بود. بوفیل خیلی زود این كارخانه‌ی متروك را به خانه‌/كارگاهی زیبا و منحصربه‌فرد  تبدیل كرد...



ارسال پیام اشتراک



 
 
 Security code