اندیشه

مشكلات تئوریزه‌كردن «امر سیاسی» در گفتمان معماری1

نویسنده:
مقاله‌ی پیش رو در سال‌های پایانی قرن بیستم و در دوره‌ی تركتازی نظریه‌پردازان پست‌مدرن معماری نوشته شده است. نثر مقاله پیچیده و مملو است از ارجاعات و مفاهیم ماركسیستی و عموما ناآشنا برای مخاطب معمار...
مقاله‌ی پیش رو در سال‌های پایانی قرن بیستم و در دوره‌ی تركتازی نظریه‌پردازان پست‌مدرن معماری نوشته شده است. نثر مقاله پیچیده و مملو است از ارجاعات و مفاهیم ماركسیستی و عموما ناآشنا برای مخاطب معمار. مترجم وظیفه‌ی خود می‌داند از كیوان مهتدی قدردانی كند كه ضمن یاری او در فهم برخی از آن مفاهیم، سخاوتمندانه بازخوانی متن را نیز بر عهده گرفت. همه‌ی پانویس‌ها (جز اسامی و معادل‌های انگلیسی) از نویسندگان مقاله است؛ اما لیدها، تصاویر و توضیحات آن‌ها از مترجم است كه به دلیل الزامات صفحه‌بندی مجله، ناچار از الصاق آن‌ها بود.

معماری‌كردنْ عملی است اجتماعی؛ همان‌اندازه كه از مالیه و صنایع ساختمانی تفكیك‌پذیر نیست، جدای از صنعت فرهنگ هم نمی‌توان تصورش كرد. معماری در مقام یكی از فراگیرترین فعالیت‌های اجتماعی میان توسعه‌ی اقتصادی و نظم ایدئولوژیك وساطت می‌كند و بسیاری از آن‌چه ما از نهادها، ساختار توزیع قدرت، مناسبات اجتماعی، ارزش‌های فرهنگی و زندگی روزمره می‌دانیم، به‌واسطه‌ی فضاهای كالبدی معماری ممكن شده است. فردریك جیمسون این مهم را با عنوان «زنجیره‌ی میانجی‌ها» توصیف می‌كند كه از بازارهای آینده به سمت سرمایه‌ی مالی هدایت می‌شود؛ «از بورس‌بازی زمین به زیبایی‌شناسی و تولید فرهنگی، یا به بیان دیگر... به معماری» (1998، 119). معماری‌كردن یعنی ساخت روابط اجتماعی و اقتصادی، تولید دانش و ساخت چشم‌اندازی از آینده...

توماس اِی. داتن2
استاد فقید دانشگاه معماری میامی

لیان هرست مان3
معمار و فعال سیاسی و اجتماعی
برگردانِ علی غرقی




ارسال پیام اشتراک



 
 
 Security code