باشگاه

در باب محدودیت

نویسنده: محمد یاراحمدی/ ســـردبیر
مقایسه‌ی معماری شرق آسیا و غرب آن، نتایج روشنگری دارد که فهم آن‌ها نیازمند تسلط جدی بر تاریخ و گونه‌شناسی نیست...
مقایسه‌ی معماری شرق آسیا و غرب آن، نتایج روشنگری دارد که فهم آن‌ها نیازمند تسلط جدی بر تاریخ و گونه‌شناسی نیست. آن‌چه از معماری مدرن این دو خطه به‌وضوح در ذهن همگی ما مانده است تفاوت مشخصی از ساختارمندی و تصلب معماری مدرن شرق آسیا، به‌ویژه ژاپن، در برابر تنوع و گاه رهایی شگفت‌انگیز آثار غربی است؛ تصلبی که از محدودیت‌های تحمیلی شرایط لرزه‌خیز بستر این آثار متاثر است. اما این محدودیت و ساختارمندی مبنایی، نه‌تنها به کاهش خلاقیت منجر نشده، که شکل جدیدی از خلاقیت معمارانه را نیز متبلور کرده است.    

اما اوضاع در ایران، به‌ویژه در باور معماران، شکل دیگری دارد. تصور معکوس از خلاقیت و نارضایتی از محدودیت‌های بستر، مشکلی چندسویه را پدیدآورده است. از سویی با سکته‌ی تاریخیِ شکل‌گیری معماری مدرن بومی ایران، امروز عطش شباهت به رهایی معماری غربی موجب تولید آثاری متناقض با بستر شده است و از سوی دیگر موانع برخاسته از شرایط نارضایتی از بستر را میان معماران پدیدآورده است که نتیجه‌ی آن به‌جای جست‌وجوی راه‌حل‌های نو، به بدگویی و دل‌زدگی از بستر خلق آثار منجر می‌شود.    
غرض از بستر، همه‌ی وجوهی است که شرایط اجباری پروژه را، اعم از الزامات طبیعی (لرزه‌خیزی، آب‌وهوا و نور) و زیست‌محیطی (آلودگی هوا و آب)، فرهنگی (سنت، تاریخ و باورها)، اقتصادی (محدودیت‌های کارفرما، رفتار بازار و شرایط اقتصاد ملی)، قوانین کار، ضوابط مهندسی و ... شکل می‌دهد...  



ارسال پیام اشتراک



 
 
 Security code