يك معمار

تماشاگر گذشته‌ی زیبا و سـازنده‌ی امروز مـدرن

نویسنده: علی پوررجبی /دانشجوی مطالعات معماری ایران، دانشگاه تهران
صارمی از معدود معماران ایرانی است که علاوه بر کار حرفه‌ای معماری، همواره درباره‌ی معماری نوشته است و در نوشته‌هایش به موضوعات متنوعی مانند دوره‌بندی معماری معاصر ایران، وضعیت امروز معماری ایران، کارکردگرایی در معماری و خلاقیت در معماری گذشته‌ی ایران پرداخته است...
صارمی از معدود معماران ایرانی است که علاوه بر کار حرفه‌ای معماری، همواره درباره‌ی معماری نوشته است و در نوشته‌هایش به موضوعات متنوعی مانند دوره‌بندی معماری معاصر ایران، وضعیت امروز معماری ایران، کارکردگرایی در معماری و خلاقیت در معماری گذشته‌ی ایران پرداخته است. در این متن به بررسی اندیشه‌های صارمی، برگرفته از آثار نوشتاری‌ او در طول دوران فعالیتش، پرداخته‌ایم.

بیشتر نوشته‌های صارمی مربوط به دهه‌ی هفتاد خورشیدی به بعد است و قبل از آن، کتاب «ارزش‌های پایدار در معماری ایران» و مقاله‌ی «ریشه‌های معماری جدید در ایران» را نوشته است که اولی گزیده‌ای از پایان‌نامه‌ی دکتری اوست و دومی درباره‌ی ریشه‌های شکل‌گیری معماری جدید در ایران بحث می‌کند. هرچند صارمی خود می‌گوید که در دوران دانشجویی، بسیار به کارهای لوکوربوزیه علاقه داشته، به نظر می‌رسد که صارمی در دهه‌ی پنجاه خورشیدی، زیر تاثیر گفتمان پست‌مدرنیسم، منتقد معماری مدرن شده و در پی یافتن معماری ایرانیِ مدرن بوده است. صارمی معماری مدرن را دارای روحیه‌ی تهاجمی و موجب کاهش کیفیت بناهای ایرانی می‌داند؛ اما در سال‌های دهه‌ی هفتاد، دیدگاهش را تغییر می‌دهد و بر ارزش‌های جهان مدرن و معماری مدرن تاکید می‌کند؛ هرچند هرگز با منشور آتن و شهرسازی مدرن سر سازگاری ندارد. «فردیت»، «انتخاب» و «آزادی» ارزش‌های مدرنی‌اند که صارمی همواره بر آن‌ها تاکید می‌کند. او می‌خواهد در عرصه‌ی معماری هم این فردیت و آزادی را داشته باشد. او از تدوین اصولی که بخواهد همواره به آن پایبند باشد، گریزان است و مخالف آن است که از معماری گذشته، اصولی را کشف کنیم و وارد معماری امروز کنیم و اساسا این کار را غیرممکن می‌داند. با این‌که صارمی معماری گذشته را بسیار دوست دارد و همیشه در طول سفرهایش، هزاران کروکی از آن‌ها کشیده است، هنگام عملِ معماری دیدگاه‌های بسیار مدرنی دارد...



ارسال پیام اشتراک



 
 
 Security code